Tag Archives: człowiek

Jak często kładziesz swoją głowę na cudzym sercu?

Patrząc na te wszystkie mniejsze i większe mechanizmy nerwic, natręctw, fobii. Tam gdzie nie świadome wyparte – odrzucone manifestuje się w świadomym dochodzę do wniosku… Jak to jest że jedni istnieją jakby w otaczającej ich destrukcji, ciągłych problemów, potknięć a inni z taką łatwością i radością pędzą przez życie. Jakby wprost proporcjonalnie do tego im …

Robactwo

Ohydne okropności, szmerająco- szurające- pełzające. Od dżdżownic, przez żuczki, chrabąszcze po trzmielowe loty. Wszystko tylko po to by,  śmierć miała wymiar minimum. Potęga starych drzew, ramion które podpierają niebo aby szczęście nie zawaliło się na głowy muszą w sobie mieć tyle siły. Zieleń igieł drapiąca zapchlone chmury, łuskająca orzechy deszczu. Siła linii papilarnych pnia, świadectwo …

Dedykuję to ciało Twojej duszy, by w nim mieszkając wiedziała co to jest piękno życia.

Schowałem w szufladzie autograf złożony na moim ciele. Pośród kłębków włóczki, nerwowych synaps, wiązanych drutami skręconych spiral DNA w ciepły sweter tak łatwo się totalnie zasupłać.  Nagość jest piękna ale w tak zimowe wieczory nie praktyczna, dlatego potrzeba nam ciepłego swetra mieszkania dla własnej duszy. Tym jest właśnie rzeczywistość – zimowym wieczorem w którym samo …

Gęstość człowieka

Na jeden centymetr kwadratowy ciała przypada nieskończoność kilogramów duszy. To coś gęściejszego niż czarna dziura. To coś co nie więzi tylko światło, ale więzi w sobie życie. Przydarzają się Tobie czasem takie dni, ja nazywam je dni własnej miary. Wyciągasz wszystkie narzędzie z szuflady doświadczeń: linijki, suwmiarki, wagi, kątomierze, cyrkle… Dużo jest nas w sobie, …

Równanie

W każdym z nas, w wszechświecie naszych myśli, galaktyk mlecznych dróg jest ciemna plamka. Czarna dziura która wchłania wszystko co co stanie na naszej drodze, promyk światła nie wypuszcza z siebie. to taka mega silna grawitacja. Podobnie jest z nami są takie sfery ducha czarne plamki które wciągają cała naszą dobroć całe nasze światło i …

Narowiste serce

Urwałem głowę od karku, smycze, lejce grawitacji, zapadam się w głąb siebie. Ja cząstka elementarna wobec piękna wszechświata urwałem moją głowę  z wszystkich fizycznych praw. Od małego dziecka było z mną coś nie tak. Nocami pełzałem jak dżdżownica przerzucając przez siebie glebę żyźniąc każdą grudą emocji, codzienną rzeczywistości ziemię. Sny nie były lekkie, domy pełne …

Dystans

Czarnobiały film, pęd i czas zamknięty w filmowych klatkach. Ruch złożony z sekwencji satytcznych klatek. Dawny boks przypominął taniec ludzkiej siły. Ciągłe przemieszczanie się po ringu , praca nóg, szybkie zwroty, uderzenie… Dziś dwóch rywali staje do parti szachów, zamniast pionków rękawice, zwycięża ten kto ostatni popełni błąd uchylając rękawice. W naszym życiu walczymy z …